Zwróciłaś kiedyś uwagę na reakcję psa, biegnącego w niezrozumiałym szale za samochodem, gdy w końcu dopnie swego? Ja nie. Nie raz widziałam je goniące pojazdy, ale nigdy nie uchwyciłam momentu, kiedy faktycznie osiągały to, czego chciały. I nie zastanawiałam się też, co potem robią z takim zwycięstwem. Aż któregoś dnia pewien mądry człowiek z mojego otoczenia rozbudził we mnie tą refleksję. Powiedział mi, co robią psy, gdy dogonią samochód. Nic nie robią. Stoją i patrzą. Nadal trochę nie wierzą, że udało się im to zrobić. A już kompletnie nie wiedzą, po co to robiły. I zazwyczaj odchodzą... lub, gdy sygnalizacja zmieni się na zielone i auto ruszy, one też biegną dalej. Biegną z nadzieją, że odkryją cel tej pogoni.

Ja byłam takim psem.

Moim samochodem była wizja studiowania w pewnym pięknym miejscu. W kraju, który fascynował mnie swoją potęgą i możliwościami, jakie dawał. W otoczeniu ludzi zupełnie nieznajomych, należących do innych kręgów kulturowych i posługujących się innym językiem. Ucząc się tego, co mnie naprawdę ciekawiło. Chciałam nowości, inności, przygody i... szczęścia. Biegłam za tym naprawdę długo. Na tym opierała się cała moja motywacja do wszystkiego, co w tamtym czasie robiłam. To akurat nie było złe, bo na wyjeździe zależało mi jak na niczym innym. Dlatego osiągałam każdy, nawet najbardziej wymagający cel, jaki przed sobą stawiałam. Ale teraz - patrząc na to z perspektywy - widzę, jak bardzo puste były te motywacje.

Po wynikach matury moje wątpliwości co do dostania się na studia malały z każdą godziną, ale nadal nie chciałam przed sobą przyznać, że mam realną szansę na to miejsce. Następnego dnia dostałam maila z gratulacjami. Przyjęli mnie od razu. I w tamtym właśnie momencie czar prysł. Cała magia uleciała, a ja zostałam uwięziona w świecie dylematów. Dogoniłam swój samochód i nie wiedziałam, co zrobić dalej. Nadal nie wierzyłam, że naprawdę to zrobiłam. A dlatego, że nigdy nie przypuszczałam, że mi się uda, nie miałam żadnych planów co do dalszych moich kroków. Miałam dwie opcje: odejść lub biec dalej. Odeszłam. I poszłam w swoją stronę. Na początku nie było mi łatwo pogodzić się z tą decyzją, mimo że była przecież moja. Jeszcze długo po odrzuceniu oferty studiów biłam się z myślami. Bo czy jest jakiś sens w tym, żeby rezygnować z czegoś, o czym marzyłam przez tyle miesięcy i dla czego osiągnięcia poświęciłam tak wiele? Tak, jest. Ale żeby go odkryć, najpierw musiałam odpowiedzieć sobie na jedno pytanie: Dlaczego chciałam to zrobić? I wtedy wszystko stało się jasne. Bo, paradoksalnie, nie zależało mi na dostaniu się na tamte studia, żeby się uczyć, zdobywać doświadczenie i korzystać z wachlarza możliwości przyszłego rozwoju, jakie dostałabym w pakiecie. Chodziło tylko o to, żeby przekroczyć ten niemożliwy do przejścia próg. Żeby to zrobić i udowodnić wszystkim wokół, że jestem do tego zdolna. Lub - żeby obwiniać się za to, że się nie udało. Bo przecież tak miało być.

Ta sytuacja otworzyła mi oczy i uświadomiła, że czasami po prostu nie jesteśmy gotowi na sukces. Nie jesteśmy przygotowani i nie mamy planu na wypadek powodzenia. A prawda jest taka, że nie zawsze to, co wydaje się nam niemożliwe naprawdę takie jest w rzeczywistości. Gdy przychodzi oceniać swoje możliwości, ludzie tracą zdolność obiektywnego myślenia i przechylają szalę na którąś ze stron. Częściej niż na sukces, skazują się z góry na porażkę. Ja również poszłam w tę stronę. Realia były jednak inne i musiałam się do nich dostosować w ułamku sekundy. Wtedy przyszedł czas na przeprogramowanie całego mojego dotychczasowego myślenia i stworzenie nowej wizji jutra. Jutra, w którym osiągnęłam to, czego chciałam. A czego chciałam? Nawet dzisiaj nie jestem tego do końca pewna. Jedyne, co wiem, to że nie można wejść na szczyt nie wiedząc, na jaką górę się wspiąć. A będąc już na szczycie najgorszym uczuciem, jakiego można doświadczyć jest zatracenie. Zatracenie siebie i swojego pierwotnego celu w czasie wspinaczki. Wtedy trzeba zejść i spróbować jeszcze raz, gdzieś indziej i wyżej.